Ruch Rodzin Nazaretańskich diecezji płockiej

              Tęsknota za pogłębieniem życia wewnętrznego jest wyraźnie widoczna w naszych czasach. Jest ona reakcją na coraz bardziej powszechne poczucie bezsensu i powierzchowności. Wiele osób szuka kogoś, kto zechciałby ich wysłuchać i pocieszyć. Potrzeby są ogromne, ale robotników mało.
            Bardzo wielu poszukuje duchowego kierownika lub towarzysza i nie znajduje. Wiem, że niektórzy stawiają nader wysokie żądania i nigdy nie są zadowoleni, ale nie możemy zaprzeczyć, że trudno jest znaleźć duszpasterza, który miałby czas - albo lepiej - poświęcałby swój czas na słuchanie, pomoc, pociechę, wsparcie. W imię uczciwości pragnę dodać, że człowiek, który szczerze i uparcie szuka duchowego przewodnika, w końcu go znajduje. Znane indyjskie powiedzenie mówi, że „gdy uczeń jest gotów, pojawia się mistrz”.
            Współcześnie niechętnie mówimy o duchowym „kierownictwie”, to wydaje się zbyt autorytarne. Poza tymwiemy, bądź powinniśmy wiedzieć, że właściwym Kierownikiem jest Duch Święty. Wolimy raczej określenie: duchowe „przewodnictwo”, jako że według słownika „przewodzić” znaczy podążać wspólnie z kimś i ukazywać drogę.
                                    Nie idź przede mną, bo mogę nie nadążyć,
                                    Nie idź za mną, bo mogę nie znaleźć drogi,
                                    Pójdźmy razem.
            Przewodnik duchowy to ktoś, kto towarzyszy, kto sam też jest w drodze. Nie musi być święty, może mieć wiele słabości i braków, ale musi żyć z Bogiem, musi modlić się. Bóg musi być dla niego „rzeczywisty”. Mistrz Eckhart (1260-1327) powie, że ten Bóg, który był wyrozumowany, musi stać się w jakimś stopniu rzeczywistym Bogiem.
            Różnorako można określać cel przewodnictwa duchowego. Można powiedzieć, że rolą przewodnika jest nauczyć swego penitenta wsłuchiwać się w Ducha Bożego, stawać się bardziej czujnym. Lecz w jaki sposób miałby tego uczyć innych, jeżeli sam nie zwykł wsłuchiwać się w Ducha? Można też uważać, że życie duchowe lub duchowe poszukiwanie polega na tym, aby odkryć centrum duszy, miejsce, w którym mieszka Trójca Święta. W jaki sposób jednak moglibyśmy pomóc znaleźć centrum miasta, sami przebywając tylko na jego opłotkach? Można również mówićo budzeniu ukrytego życia. Przez chrzest jesteśmy wszczepieni w Chrystusa, wprowadzeni w życie Trójcy Świętej. Jednak często to tylko ukryte potencjały, przynależne do naszej nieświadomości lub podświadomości. One wymagają przebudzenia, uświadomienia. Jak moglibyśmy w tym pomóc, jeśli w nas samych nie nastąpiło takie przebudzenie?
            Nie możemy przecież obudzić uśpionego życia w drugim człowieku jedynie przez słowa. Gdyby to mogło byćtakie proste! Uśpione życie budzi się w kontakcie z życiem, które już zostało obudzone. Stąd przewodzenie ludziom zakłada nieustanne nawracanie się przewodnika i taka jest też jego istota. Doprawdy na przewodnictwie korzysta nie tylko penitent, lecz również przewodnik. Nie może przekazywać życia, nie żyjąc samemu; penitenci zmuszają go do poważnego traktowania jego osobistej relacji z Bogiem.
            To wielki dar być do dyspozycji jako duszpasterz dla ludzi, którzy tęsknią, szukają, którzy chcą żyć. Traktując poważnie to zadanie, nie sposób stać w miejscu - trzeba iść razem, rozwijać się i pogłębiać.
                   Spotkania z penitentami są nie tylko ich czy naszym przygotowaniem do pogłębionego kontaktu z Bogiem.Każde takie spotkanie samo w sobie jest szczególną obecnością Boga. Kiedy dwóch ludzi ze szczerym pragnieniem znalezienia Boga i Jego zamiarów rozmawia ze sobą, wówczas Bóg się im objawia. Boskie Słowo, które mieszkało między nami, powiedziało przecież: „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam ja jestem pośród nich”(Mt 18, 20). W rozmowie duchowej ukryta jest mistyka, która staje się mniej lub bardziej namacalna w takiej mierze,w jakiej otwieramy się na Ducha Świętego.
                                                      opracowano na podstawie książki
                                          O. Wilfrida Stinissena OCD Terapia duchowa

  O. Wilfrid Stinissen (ur. 1927) należy do Zakonu Braci Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel, jest współzałożycielem fundacji Karmelu w Szwecji. Pełnił również obowiązki przeora tamtejszej wspólnoty. Znany rekolekcjonista i kierownik duchowy, autor wielu publikacji książkowych poświęconych życiu wewnętrznemu.