"Rozważania o wierze – jakże niezobowiązująco, lekko i niewinnie to brzmi, a wcale tak nie jest, o czym wypada lojalnie uprzedzić potencjalnego czytelnika książki księdza Tadeusza Dajczera. Nie jest to bowiem takie rozważanie, do którego przystąpić można leniwie, połowicznie i z dystansem. Na nic też złudzenia, iż jest to instrukcja łatwej i szybkiej drogi do głębi wiary. I z pewnością nie można pozycji tej ustawić w jednym szeregu z licznymi dzisiaj publikacjami magicznie wprowadzającymi na „wyżyny” życia duchowego.

Czym zatem są „Rozważania o wierze”?. To książka zrodzona z osobistej drogi i doświadczenia wiary autora: kapłana, spowiednika i wieloletniego ojca duchowego. W takim doświadczeniu nabywa się pokornej mądrości serca, prawdziwej mocy ducha i poczucia szczęścia z bliskości Boga – z życiaz Bogiem i w Bogu. Dlatego właśnie nie ma tu miejsca na dystans i senność czytelnika. Słowa są jak miecz ostre, jasne i mocne. Wzywają do radykalizmu ewangelicznej miłości, która wydobywa z bylejakości i letniości. Skierowane są do wszystkich szukających i wątpiących, a także pragnących pogłębić swoją wiarę. Na horyzoncie pojawia się świętość, nie jako dewocja czy magia, ale jako zawierzenie i powierzenie swego życia Chrystusowi.

Ksiądz Dajczer zaprasza do świętości codziennego życia słowami i przykładem Ewangelii. Nie używa języka oficjalnej i martwej spekulacji teologicznej, ale przynagla do autentycznego – angażującego całego człowieka-rozmyślania i miłosnej kontemplacji Drogi, która prowadzi do pełni życia.

Nie przemawia z wysokości profesorskiej katedry czy kaznodziejskiej ambony, lecz jak mądry i wyrozumiały ojciec prowadzi odważny i ufny dialog. Uczy zadawać mądre pytania i cierpliwie szukać dobrych – ewangelicznych odpowiedzi.

Książka ks. Dajczera jest jednocześnie wezwaniem i przewodnikiem na drodze wiary i zawierzenia życia Bogu. Na tej drodze Autor daje nam jako wzór i wsparcie: Maryję – Matkę Pana, która wstawia się za nami, Abrahama – ojca naszej wiary, świętego Jana od Krzyża – mistrza nocy ciemnej, świętą Teresę z Lisieux – mistrzynię drogi dziecięctwa duchowego, matkę Teresę z Kalkuty i Jana Pawła II.

Świadectwo życia świętych jest autentyczne i jednobrzmiące: ”Wierzyć i kochać Chrystusa to kochać to, czego ON chce, kochać Jego wolę” .