Ruch Rodzin Nazaretańskich diecezji płockiej

Odpowiadając na prośbę ks. dr. Cezarego Siemińskiego oraz osób zaangażowanych w RRN DP po zasięgnięciu opinii prawnej ks. prof. dr. hab. Wojciecha Góralskiego Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Libera zatwierdził Regulamin RRN DP na okres 3 lat.

więcej w rozwinięciu...

Regulamin
Ruchu Rodzin Nazaretańskich
Diecezji Płockiej

Idea Ruchu Rodzin Nazaretańskich oparta jest na Ewangelii. Wzorem dla członków Ruchu jest Chrystus żyjący w Świętej Rodzinie, który „był poddany” (Łk 2,51) Matce Bożej i św. Józefowi przez trzydzieści lat swojego ziemskiego życia.

Rodziny Nazaretańskie pragną wzrastać w wewnętrznym posłuszeństwie Matce Bożej, zgodnie z dewizą Jana Pawła II (zapożyczoną od św. Ludwika Marii Grignion de Montfort): „Totus Tuus, Maria, ego sum, et omnia mea Tua sunt” – Cały Twój jestem, Maryjo, i wszystko co moje, Twoim jest. Ufają, że Matka Syna Bożego poprowadzi je najprostszą drogą do realizacji ich chrześcijańskiego powołania i pomoże odkryć i wypełnić wolę Bożą.

Specyfiką Ruchu Rodzin Nazaretańskich jest kultywowanie życia wewnętrznego ze szczególnym akcentem położonym na radykalizm w dążeniu do świętości zgodnie z klasycznymi wzorami ukazanymi przez św. Jana od Krzyża i św. Teresę z Avila. Ideałem świętości jest dla członków Ruchu życie Świętej Rodziny w Nazarecie. Pragną oni budować w swoich rodzinach małe wspólnoty oparte – za wzorem Jezusa poddanego w Nazarecie Maryi – na wewnętrznym posłuszeństwie Matce Bożej i w ten sposób naśladować życie Świętej Rodziny. Drogą chrześcijańskiej świętości jest dla nich wzrastanie w miłości małżeńskiej, która „winna być w pełni ludzka, wyłączna i otwarta na nowe życie” (Familiaris consortio, 29).

W dążeniu do świętości Ruch podkreśla normatywny charakter nauczania Kościoła oraz wartość kierownictwa duchowego opartego na wskazaniach uznanych przez Kościół autorytetów w dziedzinie ascezy i mistyki chrześcijańskiej.

Członkowie Ruchu pragną wcielać w życie wzór Nazaretu kierując się ideą tzw. środków ubogich (J. Maritain). Zwracają się oni w sposób szczególny ku Najświętszej Ofierze. Świadomi swego włączenia – poprzez sakrament chrztu św. – w królewskie kapłaństwo Chrystusa, dążą do pełnego współdziałania w ofiarowaniu Eucharystii składając Bogu duchowe ofiary w postaci środków ubogich, które w tym przypadku oznaczają życie ukryte w Bogu, pełne pokory i prostoty. Dzięki mszy św., w której dokonuje się zanurzenie w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa Pana, mogą oni dostąpić łaski nawrócenia, mocą którego będą zdolni realizować nazaretański ideał środków ubogich. Ideał ten czerpie swój radykalizm i siłę z Eucharystycznej Ofiary.

Ruch Rodzin Nazaretańskich pragnie budować życie wewnętrzne swoich członków na fundamencie Słowa Bożego w duchu nauczania Kościoła. Nie można bowiem osiągnąć pełnego rozwoju wewnętrznego nie spotykając się z Chrystusem obecnym w Słowie Objawionym. Stosunek członków Ruchu do Pisma św. powinien więc mieć charakter podmiotowy, oparty na nawiązaniu osobistego kontaktu z Bogiem, który mówi do wszystkich ludzi poprzez Słowo. To spotkanie z Chrystusem pozwala wnikać w Jego myśli i dążenia, upodabniać się do Niego, i w ten sposób ułatwia proces osobistego nawracania się. W miarę wzrastania Chrystusa w sercach członków Ruchu będą oni gotowi we wszystkim spełniać Jego wolę. Słowo Boże rozjaśniać będzie ich życie codzienne i stanie się dla nich natchnieniem w odkrywaniu i wypełnianiu planów Bożych.

Dla członków Ruchu Rodzin Nazaretańskich Maryja jest najdoskonalszym wzorem słuchania Słowa Bożego i wypełniania go, bowiem właśnie w Niej Bóg w sposób najpełniejszy ukształtował swoje Oblicze.

Członkowie Ruchu czują się wezwani, na mocy swej funkcji prorockiej, którą otrzymali w chrzcie św., do przyjęcia i głoszenia Słowa Pańskiego.

W Ruchu Rodzin Nazaretańskich zaleca się korzystanie z pomocy duchowej kapłana. Pomoc ta może przybrać formę kierownictwa duchowego, które jest darem samego Boga i w miarę rozwoju życia wewnętrznego może stać się autentyczną potrzebą duszy.

Koncepcja kierownictwa duchowego Ruchu zgodna jest ze wskazaniami św. Franciszka Salezego zawartymi w Filotei. Św. Franciszek podkreślał niezwykle doniosłą rolę kierownictwa duchowego również w życiu ludzi świeckich. Jest ono bowiem ważną pomocą w pokonywaniu trudnych etapów życia wewnętrznego, pozwalającą uniknąć w życiu duchowym wielu błędów. W drodze do świętości kierownik duchowy jest przewodnikiem duszy. Pomaga odkryć w niej znaki działania Ducha Świętego, podtrzymuje i dodaje otuchy w trudnościach, a jednocześnie ułatwia ukształtowanie osobistej wolności i samodzielności.

Rozwój życia wewnętrznego jest związany z życiem Kościoła i z jego wiarą, bowiem właśnie w Nim Chrystus żyje i uświęca nas. Nasze nawrócenie dokonuje się w Kościele, który z natury swej jest hierarchiczny. Patrząc w świetle wiary członkowie Ruchu chcą widzieć w hierarchii Kościoła partykularnego – który jest cząstką Ciała Mistycznego Chrystusa – szczególny dla siebie kanał łaski. Stąd płynie stosunek synowskiej miłości i posłuszeństwa wobec biskupa diecezjalnego będącego widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła partykularnego (Christifideles laici, 30).

Ruch Rodzin Nazaretańskich istnieje w Diecezji Płockiej. Kieruje nim mianowany przez biskupa diecezjalnego moderator wraz z zespołem zaangażowanych w Ruchu kapłanów pełniących rolę przewodników duchowych. Ze względu na sakramentalny udział w kapłaństwie Chrystusa, sprawują oni obok innych kapłanów funkcję szafarzy sakramentu Eucharystii i pokuty. Czuwają nad zachowaniem czystości głoszonych nauk i służą pomocą duchową członkom Ruchu w ich życiu wewnętrznym.

Struktura terytorialna Ruchu jest włączona w strukturę diecezjalno-parafialną Kościoła. Obejmuje podział na dekanaty i parafie. Grupy Ruchu powstają przy parafiach. Grupami parafialnymi kieruje proboszcz lub wyznaczeni przez niego kapłani wspólnie ze świeckimi animatorami parafialnymi.

Stroną organizacyjną i działalnością apostolską Ruchu zajmują się świeccy animatorzy pod kierunkiem – wyznaczonego przez moderatora – głównego animatora świeckiego. Współpracuje on z zespołem animatorów dekanalnych, parafialnych oraz opiekunów grup międzyparafialnych (np. dziecięcych, gimnazjalnych, młodzieżowych, studenckich i innych).

Świeccy animatorzy Ruchu integrują wspólnotę świadcząc swoim życiem o miłości Boga i bliźniego, pełniąc swoje zadania w duchu służby i ofiary. Zajmują się oni organizacją wspólnoty lokalnej oraz działalnością apostolską. Swoją formację mogą pogłębiać m.in. poprzez specjalistyczne studia w zakresie życia rodzinnego i życia wewnętrznego. Mają oni świadomość, że działalność przynosząca owoce nawrócenia jest uzależniona od ich rozwoju duchowego.

1) właściwych członków, którzy wybierając swego kierownika duchowego zobowiązują się do pracy nad własnym udoskonaleniem i do pełnego włączenia się w specyficzne dla Ruchu kierunki działania,

2) osób związanych z nim w sposób nieformalny, które korzystają z jego duchowości, ale nie podejmują intensywnego działania w ramach jego struktur.

Ruch jest otwarty nie tylko dla zdeklarowanych jego członków, ale również dla tych, którzy pragną czerpać z jego duchowości. Dlatego wszelkie spotkania Ruchu są ogólnie dostępne i mogą brać w nich udział wszyscy, którzy wyrażą chęć uczestniczenia w nich.

Spotkania Ruchu są przeznaczone nie tylko dla rodzin, ale również dla wszystkich innych osób.

Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich pragną przyczyniać się do ewangelizacji rodziny, która „jest wezwana do uświęcania siebie i do uświęcania wspólnoty kościelnej i świata” (Familiaris consortio, 55). Ma to na celu umocnienie wiary i doprowadzenie do dojrzałości religijnej, zgodnie ze słowami Chrystusa o skarbie ukrytym w roli i o perle, dla których poświęca się wszystko inne (por. Mt 13,44-46).

Ewangelizacyjne głoszenie Chrystusa zmierza do postawienia każdego problemu i każdej trudności rodzącej się w życiu rodzinnym w kontekście wezwania do nawrócenia i rozwoju wewnętrznego: „Starajcie się naprzód o królestwo «Boga» i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33).

Taka hierarchia celów powinna spowodować w rodzinie rozwijającej się wewnętrznie zanikanie postawy konsumpcyjnej i pomóc w zwalczaniu pośpiechu, niepokoju i smutku jako czynników niszczących nie tylko życie psychiczne, ale i duchowe. Powinna stać się również najlepszym środkiem prowadzącym do pokoju wewnętrznego, którego świat dać nie może (por. J 14,27).

W celu rozwoju życia wewnętrznego Ruch Rodzin Nazaretańskich zachęca w swej pracy ewangelizacyjnej do częstego i pełnego udziału w Eucharystii, regularnej spowiedzi i systematycznej lektury Pisma św. Nawrócenie jest bowiem procesem, a nie jednorazowym aktem.

Rozwój życia wewnętrznego powoduje konieczność udzielania się miłości. Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich, pokrzepieni Słowem Bożym i sakramentem pokuty, umocnieni Eucharystią, pragną w każdym człowieku spotkać Chrystusa i służyć Mu, zgodnie ze słowami Zbawiciela: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Dlatego też Ruch szczególną troską stara się otaczać rodziny przeżywające trudności oraz ludzi chorych i cierpiących, oferując im pomoc duchową i materialną.

Życie wewnętrzne pielęgnowane w rodzinie tworzyć będzie klimat autentycznie ewangeliczny, przepojony duchem miłości i ofiary. Z niego zrodzi się wewnętrzna jedność między małżonkami, owocująca w prawdziwej „komunii osób” (communio personarum). Wspólnota rodzinna, skierowana ku nawróceniu własnemu i innych, będzie również gotowa usłyszeć słowa Chrystusa: „Pójdź za Mną!” (J 21,19). Ta otwartość na Boże wezwanie pozwoli jej budzić i wstępnie formować powołania.

Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich widzą konieczność stałego troszczenia się o własny rozwój wewnętrzny. Zwracają się w sposób szczególny ku Eucharystii wzywając m.in. do częstej adoracji Najświętszego Sakramentu. Ruch zmierza do tego, aby codzienna Eucharystia i częsta adoracja stały się znakiem i wezwaniem do gorliwości eucharystycznej nie tylko w święta, ale również w dni powszednie.

Ruch Rodzin Nazaretańskich organizuje centralne comiesięczne spotkania formacyjne. W oparciu o materiały pochodzące z tego spotkania rozważa się praktyczne aspekty życia Ewangelią w grupach parafialnych, spotykających się co tydzień. Ruch organizuje również rekolekcje adwentowe i wielkopostne, dni skupienia, pielgrzymki, wyjazdy rodzin w czasie wakacji letnich i zimowych, obozy formacyjne dzieci i młodzieży, wyjazdy innych grup specjalistycznych.

Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich dążą do tego, by wszystkie te przedsięwzięcia miały charakter formacyjny, to znaczy mający na celu nawrócenie ku realizacji ideału Świętej Rodziny z Nazaretu.