I. DUCHOWOŚĆ

 1

         Idea Ruchu Rodzin Nazaretańskich oparta jest na Ewangelii. Wzorem dla członków Ruchu jest Chrystus żyjący w Świętej Rodzinie, który „był poddany” (Łk 2,51) Matce Bożej i św. Józefowi przez trzydzieści lat swojego ziemskiego życia.

         Rodziny Nazaretańskie pragną wzrastać w wewnętrznym posłuszeństwie Matce Bożej, zgodnie z dewizą Jana Pawła II (zapożyczoną od św. Ludwika Marii Grignion de Montfort): „Totus Tuus, Maria, ego sum, et omnia mea Tua sunt” – Cały Twój jestem, Maryjo, i wszystko co moje, Twoim jest. Ufają, że Matka Syna Bożego poprowadzi je najprostszą drogą do realizacji ich chrześcijańskiego powołania i pomoże odkryć i wypełnić wolę Bożą.

 2

         Specyfiką Ruchu Rodzin Nazaretańskich jest kultywowanie życia wewnętrznego ze szczególnym akcentem położonym na radykalizm w dążeniu do świętości zgodnie z klasycznymi wzorami ukazanymi przez św. Jana od Krzyża i św. Teresę z Avila. Ideałem świętości jest dla członków Ruchu życie Świętej Rodziny w Nazarecie. Pragną oni budować w swoich rodzinach małe wspólnoty oparte – za wzorem Jezusa poddanego w Nazarecie Maryi – na wewnętrznym posłuszeństwie Matce Bożej i w ten sposób naśladować życie Świętej Rodziny. Drogą chrześcijańskiej świętości jest dla nich wzrastanie w miłości małżeńskiej, która „winna być w pełni ludzka, wyłączna i otwarta na nowe życie” (Familiaris consortio, 29).

         W dążeniu do świętości Ruch podkreśla normatywny charakter nauczania Kościoła oraz wartość kierownictwa duchowego opartego na wskazaniach uznanych przez Kościół autorytetów w dziedzinie ascezy i mistyki chrześcijańskiej.

 3

         Członkowie Ruchu pragną wcielać w życie wzór Nazaretu kierując się ideą tzw. środków ubogich (J. Maritain). Zwracają się oni w sposób szczególny ku Najświętszej Ofierze. Świadomi swego włączenia – poprzez sakrament chrztu św. – w królewskie kapłaństwo Chrystusa, dążą do pełnego współdziałania w ofiarowaniu Eucharystii składając Bogu duchowe ofiary w postaci środków ubogich, które w tym przypadku oznaczają życie ukryte w Bogu, pełne pokory i prostoty. Dzięki mszy św., w której dokonuje się zanurzenie w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa Pana, mogą oni dostąpić łaski nawrócenia, mocą którego będą zdolni realizować nazaretański ideał środków ubogich. Ideał ten czerpie swój radykalizm i siłę z Eucharystycznej Ofiary.

4

         Ruch Rodzin Nazaretańskich pragnie budować życie wewnętrzne swoich członków na fundamencie Słowa Bożego w duchu nauczania Kościoła. Nie można bowiem osiągnąć pełnego rozwoju wewnętrznego nie spotykając się z Chrystusem obecnym w Słowie Objawionym. Stosunek członków Ruchu do Pisma św. powinien więc mieć charakter podmiotowy, oparty na nawiązaniu osobistego kontaktu z Bogiem, który mówi do wszystkich ludzi poprzez Słowo. To spotkanie z Chrystusem pozwala wnikać w Jego myśli i dążenia, upodabniać się do Niego, i w ten sposób ułatwia proces osobistego nawracania się. W miarę wzrastania Chrystusa w sercach członków Ruchu będą oni gotowi we wszystkim spełniać Jego wolę. Słowo Boże rozjaśniać będzie ich życie codzienne i stanie się dla nich natchnieniem w odkrywaniu i wypełnianiu planów Bożych.

         Dla członków Ruchu Rodzin Nazaretańskich Maryja jest najdoskonalszym wzorem słuchania Słowa Bożego i wypełniania go, bowiem właśnie w Niej Bóg w sposób najpełniejszy ukształtował swoje Oblicze.

         Członkowie Ruchu czują się wezwani, na mocy swej funkcji prorockiej, którą otrzymali w chrzcie św., do przyjęcia i głoszenia Słowa Pańskiego.

5

         W Ruchu Rodzin Nazaretańskich zaleca się korzystanie z  pomocy duchowej kapłana. Pomoc ta może przybrać formę kierownictwa duchowego, które jest darem samego Boga i w miarę rozwoju życia wewnętrznego może stać się autentyczną potrzebą duszy.

         Koncepcja kierownictwa duchowego Ruchu zgodna jest ze wskazaniami św. Franciszka Salezego zawartymi w Filotei. Św. Franciszek podkreślał niezwykle doniosłą rolę kierownictwa duchowego również w życiu ludzi świeckich. Jest ono bowiem ważną pomocą w pokonywaniu trudnych etapów życia wewnętrznego, pozwalającą uniknąć w życiu duchowym wielu błędów. W drodze do świętości kierownik duchowy jest przewodnikiem duszy. Pomaga odkryć w niej znaki działania Ducha Świętego, podtrzymuje i dodaje otuchy w trudnościach, a jednocześnie ułatwia ukształtowanie osobistej wolności i samodziel­ności.

II. STRUKTURA

1

         Rozwój życia wewnętrznego jest związany z życiem Kościoła i z jego wiarą, bowiem właśnie w Nim Chrystus żyje i uświęca nas. Nasze nawrócenie dokonuje się w Kościele, który z natury swej jest hierarchiczny. Patrząc w świetle wiary członkowie Ruchu chcą widzieć w hierarchii Kościoła partykularnego – który jest cząstką Ciała Mistycznego Chrystusa – szczególny dla siebie kanał łaski. Stąd płynie stosunek synowskiej miłości i posłuszeństwa wobec biskupa diecezjalnego będącego widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła partykularnego (Christifideles laici, 30).

 2

         Ruch Rodzin Nazaretańskich istnieje w Diecezji Płockiej. Kieruje nim mianowany przez biskupa diecezjalnego moderator wraz z zespołem zaangażowanych w Ruchu kapłanów pełniących rolę przewodników duchowych. Ze względu na sakramentalny udział w kapłaństwie Chrystusa, sprawują oni obok innych kapłanów funkcję szafarzy sakramentu Eucharystii i pokuty. Czuwają nad zachowaniem czystości głoszonych nauk i służą pomocą duchową członkom Ruchu w ich życiu wewnętrznym.

3

         Struktura terytorialna Ruchu jest włączona w strukturę diecezjalno-parafialną Kościoła. Obejmuje podział na dekanaty i parafie. Grupy Ruchu powstają przy parafiach. Grupami parafialnymi kieruje proboszcz lub wyznaczeni przez niego kapłani wspólnie ze świeckimi animatorami parafialnymi.

 4

         Stroną organizacyjną i działalnością apostolską Ruchu zajmują się świeccy animatorzy pod kierunkiem – wyznaczonego przez moderatora – głównego animatora świeckiego. Współpracuje on z zespołem animatorów dekanalnych, parafialnych oraz opiekunów grup międzyparafialnych (np. dziecięcych, gimnazjalnych, młodzieżowych, studenckich i innych).

         Świeccy animatorzy Ruchu integrują wspólnotę świadcząc swoim życiem o miłości Boga i bliźniego, pełniąc swoje zadania w duchu służby i ofiary. Zajmują się oni organizacją wspólnoty lokalnej oraz działalnością apostolską. Swoją formację mogą pogłębiać m.in. poprzez specjalistyczne studia w zakresie życia rodzinnego i życia wewnętrznego. Mają oni świadomość, że działalność przynosząca owoce nawrócenia jest uzależniona od ich rozwoju duchowego.

5

         Ruch Rodzin Nazaretańskich składa się z:

1) właściwych członków, którzy wybierając swego kierownika duchowego zobowiązują się do pracy nad własnym udoskonaleniem i do pełnego włączenia się w specyficzne dla Ruchu kierunki działania,

2) osób związanych z nim w sposób nieformalny, które korzystają z jego duchowości, ale nie podejmują intensywnego działania w ramach jego struktur.

         Ruch jest otwarty nie tylko dla zdeklarowanych jego członków, ale również dla tych, którzy pragną czerpać z jego duchowości. Dlatego wszelkie spotkania Ruchu są ogólnie dostępne i mogą brać w nich udział wszyscy, którzy wyrażą chęć uczestniczenia w nich.

         Spotkania Ruchu są przeznaczone nie tylko dla rodzin, ale również dla wszystkich innych osób.

 III. KIERUNKI DZIAŁANIA

1

         Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich pragną przyczyniać się do ewangelizacji rodziny, która „jest wezwana do uświęcania siebie i do uświęcania wspólnoty kościelnej i świata” (Familiaris consortio, 55). Ma to na celu umocnienie wiary i doprowadzenie do dojrzałości religijnej, zgodnie ze słowami Chrystusa o skarbie ukrytym w roli i o perle, dla których poświęca się wszystko inne (por. Mt 13,44-46).

         Ewangelizacyjne głoszenie Chrystusa zmierza do postawienia każdego problemu i każdej trudności rodzącej się w życiu rodzinnym w kontekście wezwania do nawrócenia i rozwoju wewnętrznego: „Starajcie się naprzód o królestwo «Boga» i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33).

         Taka hierarchia celów powinna spowodować w rodzinie rozwijającej się wewnętrznie zanikanie postawy konsumpcyjnej i pomóc w zwalczaniu pośpiechu, niepokoju i smutku jako czynników niszczących nie tylko życie psychiczne, ale i duchowe. Powinna stać się również najlepszym środkiem prowadzącym do pokoju wewnętrznego, którego świat dać nie może (por. J 14,27).

         W celu rozwoju życia wewnętrznego Ruch Rodzin Nazaretańskich zachęca w swej pracy ewangelizacyjnej do częstego i pełnego udziału w Eucharystii, regularnej spowiedzi i systematycznej lektury Pisma św. Nawrócenie jest bowiem procesem, a nie jednorazowym aktem.

 2

         Rozwój życia wewnętrznego powoduje konieczność udzielania się miłości. Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich, pokrzepieni Słowem Bożym i sakramentem pokuty, umocnieni Eucharystią, pragną w każdym człowieku spotkać Chrystusa i służyć Mu, zgodnie ze słowami Zbawiciela: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Dlatego też Ruch szczególną troską stara się otaczać rodziny przeżywające trudności oraz ludzi chorych i cierpiących, oferując im pomoc duchową i materialną.

 3

         Życie wewnętrzne pielęgnowane w rodzinie tworzyć będzie klimat autentycznie ewangeliczny, przepojony duchem miłości i ofiary. Z niego zrodzi się wewnętrzna jedność między małżonkami, owocująca w prawdziwej „komunii osób” (communio personarum). Wspólnota rodzinna, skierowana ku nawróceniu własnemu i innych, będzie również gotowa usłyszeć słowa Chrystusa: „Pójdź za Mną!” (J 21,19). Ta otwartość na Boże wezwanie pozwoli jej budzić i wstępnie formować powołania.

 4

         Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich widzą konieczność stałego troszczenia się o własny rozwój wewnętrzny. Zwracają się w sposób szczególny ku Eucharystii wzywając m.in. do częstej adoracji Najświętszego Sakramentu. Ruch zmierza do tego, aby codzienna Eucharystia i częsta adoracja stały się znakiem i wezwaniem do gorliwości eucharystycznej nie tylko w święta, ale również w dni powszednie.

5

         Ruch Rodzin Nazaretańskich organizuje centralne comiesięczne spotkania formacyjne. W oparciu o materiały pochodzące z tego spotkania rozważa się praktyczne aspekty życia Ewangelią w grupach parafialnych, spotykających się co tydzień. Ruch organizuje również rekolekcje adwentowe i wielkopostne, dni skupienia, pielgrzymki, wyjazdy rodzin w czasie wakacji letnich i zimowych, obozy formacyjne dzieci i młodzieży, wyjazdy innych grup specjalistycznych.

         Członkowie Ruchu Rodzin Nazaretańskich dążą do tego, by wszystkie te przedsięwzięcia miały charakter formacyjny, to znaczy mający na celu nawrócenie ku realizacji ideału Świętej Rodziny z Nazaretu.

 Płock 2010